19 mei 2020

Hoogbegaafdheid en mijn kindertijd.
Er was bijna niets wat mijn moeder niet kon, zo zag ik haar als kind. Een alfa en bèta met een groot vrijstaand huis waar alles schoon was, dan onze onberispelijk verzorgde en bloeiende vol rozen en lelies tuin, aangesloten aan de boomgaard waar je vrijwel alle soorten kersenbomen naast perzieken en appelbomen aantrof, plus al die talloze soorten andere bomen. Ze kon dus alles. Naast het hydraulisch ingenieur en taalkundige was ze ook zelfgeleerde homeopaat (zangeres, tekenaar ah wat kon ze ook niet) . Kruiden, voedsel, we aten erg gezond. Sinds ik in Nederland ben heb ik nooit meer zo gezond gegeten als bij haar. Wat was dat voor energie. Een vrijstaand huis van 20 kamers, kind, dieren, tuin, boomgaard, haar tweede studie aan de universiteit naast haar baan als docent wiskunde en talen en dan die reistijden (uren lang op weg want we woonden tussen de grote steden in, 2 uur reistijd naar elke). In de zomer kon ze 300 potten van alles en wat inblikken. Wat een energie, dat zou ik nooit kunnen. Ze was hoogbegaafd. Nu pas begrijp ik dat hoogbegaafde mensen simpelweg taken aankunnen van 30 man tegelijkertijd, daarom zijn ze succesvol. Ze leven 30 levens tegelijkertijd. Alleen was ze erg eenzaam en ongelukkig. Er was niemand in de buurt die haar kon begrijpen op hetzelfde niveau denken.Men moet vanaf het begin van zijn leven erop geattendeerd worden dat als hij of ze hoogbegaafd is dan MOET hij of zij op zoek naar eigen soort! De eenzaamheid kan tot zelfmoord leiden. Mensen die hoger begaafd zijn leven in tornende eenzaamheid al zijn ze steeds tussen anderen, toch kunnen ze nooit met anderen sparren vanwege hun snellere gedachtestroom. Maar zelfs onder de hoogbegaafden zijn er diverse soorten. Dus je eigen hoogbegaafde ontmoeten is een hel of a job.